listopad 09

 

Mur Berliński.

 

W czasie nieustających problemów  w Polsce

w latach osiemdziesiętych znalazłam się przypadkowo w Berlinie Wschodnim.

Podczas tego pobytu postanowiłam dotrzeć do muru.

Właśnie na tyłach tego rozległego parku po raz pierwszy go ujrzałam.

Kolczaste akacje gnące się w  nieskończonej pustce alei,

potrząsały bezsilnie swymi liśćmi  w lekkiej bryzie  żółtego południa.

Park podzielony był jakgdyby na dwie części, każda o innej specyfice.

Po jednej stronie był przestronny

i wznosił do nieba swą delikatną i aksamitną zieleń,

po drugiej, idąc w głąb,

 zamieniał się stopniowo w mroczny i ponury cień.

Tam nie było już ogrodu,

 tylko paroksyzm szaleństwa, obłąkany wybuch furi.

Tam znajdował się mur.

Pokryty czernią, wzdęty strachem,

był haniebnym symbolem tyranii.

Któż mógłby stworzyć tak nikczemną ideę?

 

Człowieku!

Przekraczając progi

twej nieskończonej doskonałości

złudzenia rozproszyły się

czar znikł

a ja znalazłam się wśród

zdewastowanej

i niezmiernej

pustki.

 

Maska szarości malowała moje oblicze.

Snułam się, obserwując wszystko dookoła.

Grupka smutnych dzieci okupowała odrapaną i rozwalającą się ławkę.

Twarze przechodniów odzwierciadlały

niezadowolenie, rozczarowanie i frustrację.  

Zjednoczeni w cichym pragnieniu przekroczenia muru,

patrzyliśmy wszyscy na tę „strefę śmierci”, która dzieliła cały świat.

 

Skrwawione serca

zniszczone istnienia

rozdarte dusze

zabite myśli.

 

Ocean zła zalewa ziemię

zbrodnie władają ludzkością.

Zbyt wiele krzywd się wyrządziło

Basta wrogości!

 

Co ukrywało się za tą niepojętą konstrukcją,

tak bardzo wysoką i ciągnącą się bez końca?

Zaczęłam marzyć.

Wyobrażałam sobie po tamtej stronie zaczarowany raj.

Chciałabym zrealizować tam swoje najśmielsze pragnienienia.

Chciałabym znaleźć się w obfitych ogrodach świata

by kosztować owoce wszystkich drzew.

Chciałabym stąpać po kwiecistych ścieżkach

fascynującego świata kolorów.

Chciałabym ulecieć niby ten liść...

 

Niby ten liść

krążę bez wytchnienia

za nieosiągalnym goniąc

...wciąż... jeszcze... nadal

nieustannie.

Szybuję nad nieskończonością

wszelkich granic pozbawiona.

Bezmiar mnie zachwyca.

Przestrzeń mnie olśniewa.

Zatracona w bezkresach

mojej samotności

zachowuję z dumą

niezależność.

 

Uskrzydlona Wszystkim

kreślę  w przestworzach

niekończący się szlak wolności.

 

Daniela Karewicz